In de jaren 70 stonden de ontwerpers van Bose voor een grote uitdaging. Om het brede bereik aan frequenties dat voorkwam in muziek goed weer te geven waren enorme luidsprekers nodig. Of het nu de verfijnde noten van een viool betrof of de diepe, lage frequenties van een basgitaar. Er was een heel rack aan componenten nodig om de luidsprekers te voorzien van voldoende vermogen. Plotseling was kwaliteitsgeluid een ingewikkelde zaak geworden die bovendien veel ruimte innam.

Muziek bracht ook inspiratie in de vorm van een apparaat dat een akoestische golfgeleider (acoustic waveguide) werd genoemd. In dit eenvoudige apparaat wordt de beweging van een geluidsgolf beperkt en gestuurd zodat deze in een bepaalde richting beweegt. Een voorbeeld hiervan is een pijporgel, waarbij een kleine hoeveelheid lucht wordt gebruikt om een kathedraal te vullen met een vol geluid.

Een ander voorbeeld is de fluit. Door lucht door het mondstuk te blazen, kan een muzikant voldoende geluid produceren om een grote ruimte te vullen. Beide instrumenten hebben echter een eigenschap die bijzonder onpraktisch is voor luidsprekers: waveguides van verschillende lengtes voor de productie van verschillende tonen. De fluitist maakt het lengteverschil door met zijn of haar vingers de gaten of kleppen te openen en te sluiten, de organist door een pijp met een andere lengte te selecteren. 

Dr. Amar Bose en Dr. William R. Short, een belangrijk lid van het onderzoeksteam van Bose, hadden de basis voor de technologie gevonden, maar hadden nog een lange weg te gaan. Hoe kun je één akoestische waveguide gebruiken als je maar één toon kunt reproduceren? Hoe kun je een systeem compact houden als je net als een orgel tientallen pijpen nodig hebt om een groot geluidsbereik te produceren? 

Het zou nog 14 jaar duren voordat het antwoord werd gevonden: akoestische waveguide-luidsprekers.

Dit was onze oplossing »